K O N T A K T

 

T R A N S F E R

Biuro i Sklep:

62-020 Swarzędz-Jasin

ul. Łowęcińska 25

Czynne :

Poniedziałek: 8:00 - 16:00

Wtorek: 8:00 - 16:00

Środa: 8:00 - 16:00

Czwartek: 8:00 - 16:00

Piątek: 8:00 - 16:00


Dodatkowo III - IX

Soboty 8:00 - 13:00

 

nr konta:

68 1090 1737 0000 0001 1219 8694



Zamówienia, usługi i wyceny indywidualne:

kontakt: 618 216 551, 733 006 006

e-mail: marta@transfer.poznan.pl

 


 


Pielęgnacja trawnika

Co zrobić, żeby mieć piękny trawnik....

Od zaangażowania użytkownika w pielęgnowanie murawy zależy trwałość i estetyka trawnika. W początkowym okresie wzrostu i rozwoju traw, prace pielęgnacyjne mają szczególne znaczenie, a ich zaniedbanie może utrudnić lub przekreślić zamierzony cel.

Główne zabiegi pielegnacyjne:

1. Nawadnianie

2. Nawożenie

3. Koszenie

4. Wałowanie

5. Aeracja

6. Wertykulacja

 

1.    Nawadnianie


Jednym z najważniejszych warunków założenia udanego trawnika jest zapewnienie odpowiedniej wilgotności gleby (warstwy nośnej) w okresie od zasiewu do momentu rozkrzewienia się traw. Bardzo rzadko zdarzają się lata o tak równomiernym rozkładzie opadów w sezonie wegetacji, że siewki traw mają zawsze zapewnioną ilość wody, potrzebnej do wzrostu i rozwoju.
Ilość zatrzymanej wody zależy od rodzaju gleby (warstwy nośnej). Do gleby przesuszonej, zwięzłej, woda słabo wsiąka i szybko spływa po niej. Na glebie zbyt przepuszczalnej woda przesiąka zbyt głęboko, toteż rośliny płytko korzeniące się nie mogą z niej skorzystać. Aby wierzchnia warstwa nowo założonego trawnika była odpowiednio wilgotna, konieczne jest częste nawadnianie drobnokropliste, małymi dawkami. Sygnałem do rozpoczęcia nawadniania jest więdnięcie i szaro-zielone przebarwienie roślin. Nie należy podlewać trawnika podczas upalnych dni w godzinach od 9°° do 17°°. Odpowiednią porą są godziny poranne lub popołudniowe. W kolejnych latach użytkowania, momentem rozpoczęcia nawadniania jest wyschnięcie podłoża do głębokości 2-3 cm. Można to stwierdzić, gdy liście trawy dociśnięte palcem do podłoża nie podnoszą się. Głębokość zwilżania zależy od zasięgu głównej masy korzeniowej traw. Nawadnianie powinno być obfite, po którym woda przenika do głębokości 7-8 cm. Jeśli brakuje opadów deszczu, to powinno się dostarczyć 2-5 litrów na 1 m2, zależnie od struktury gleby.
Bardzo groźne w skutkach może być nadmierne podlewanie. Na glebach zwięzłych ilastych i gliniastych, gromadzących duże ilości wody, następuje zachwianie warunków powietrzno-wodnych, co prowadzi do gnicia i wypadania roślin.


2.    Nawożenie


Składniki mineralne, ze względu na intensywne ich pobieranie przez system korzeniowy traw i wielokrotne koszenie w sezonie wegetacyjnym, muszą być systematycznie uzupełniane. Trawniki intensywnie użytkowane charakteryzują się systemem korzeniowym rozmieszczonym w wierzchniej (8-10 cm) warstwie gleby. W związku z tym, nawozy powinny być dostarczone w dostępnej dla roślin postaci, a składniki powinny być uwalniane stosunkowo wolno. Nawożenie dzieli się na podstawowe (przedsiewne) oraz pogłówne (pielęgnacyjne). W nawożeniu pogłównym trawników podstawową rolę odgrywa azot (N). Decyduje on o odroście i rozwoju roślin oraz o ich barwie. Zastosowany wczesną wiosną przyspiesza wegetację (nawet do dwóch tygodni), a także przedłuża wegetację roślin i wpływa na estetykę trawnika do późnej jesieni. Pod wpływem nawożenia zwiększa się zwartość darni, a przez to zmniejsza się też parowanie gleby. Pierwsze wiosenne nawożenie stosuje się wtedy, gdy temperatura wierzchniej warstwy gleby wynosi 10 °C i trawnik jest już dokładnie wygrabiony. Zastosuj wtedy nawóz Premium Start Barenbrug startowy o składzie  NPK 25-5-15+2MGO. W okresie letnim, po upływie 3 mieisecy od nawożenia wiosennego, można zastosować nawożenie letnie nawozem Premium Universal Barenbrug o składzie 20-5-20+3MGO. Ostatnie nawożenie nalezy dokonać od sierpnia do października nawozem Premium Late Barenbrug NPK 15-5-25-2MGO+3Fe. Nawozu nie powinno się stosować zbyt późno, aby trawy nie wybujały przed zimą. Należy pamiętać, że nawożenie mineralne w ciągu całego okresu wegetacji stosuje się zawsze po koszeniu i usunięciu skoszonej masy roślinnej z trawnika.


3.    Koszenie
Celem koszenia jest nie tylko utrzymywanie odpowiedniej wysokości roślin i równej murawy, ale dzięki systematycznemu przycinaniu uzyskuje się gęsty i delikatny trawnik. Wzorowa pielęgnacja trawników to umiejętność utrzymania odpowiedniej wysokości trawy, co można streścić w słowach: "zapewnić dostateczną wysokość roślin, by chronić ich system korzeniowy przed zamieraniem, a jednocześnie na tyle nisko kosić, by murawa robiła dobre wrażenie na obserwatorze".
Fachowe wykonanie koszenia zajmuje więcej czasu niż jakikolwiek inny zabieg pielęgnacyjny. Bardzo ważne jest posiadanie odpowiedniego sprzętu do koszenia murawy. W sprzedaży dostępne są kosiarki nożowe i bębnowe. Kosiarki bębnowe ręczne są przystosowane do precyzyjnego i niskiego ścinania blaszek liściowych. Kosiarki nożowe są stosowane do koszenia wyższego odrostu murawy, jednak wymagają dobrego wyostrzenia noży, ponieważ tępe noże szarpią liście traw, a wtedy estetyka skoszonego trawnika jest kiepska. Jeżeli każde kolejne koszenie będzie zbyt wysokie lub za niskie, wtedy na trawnikach trzeba liczyć się z zasadniczą zmianą składu botanicznego, dlatego lepiej jest kosić trawnik częściej i usuwać mniej masy liściowej. W ten sposób ochrania się pączki pachwinowe, z których wyrastają nowe pędy, a ponadto ogranicza się rozwój niepożądanych gatunków traw oraz eliminuje się w dużym stopniu wtórne zachwaszczenie i porastanie podłoża mchami. W roku zasiewu pierwszy raz trawnik sportowy kosi się, gdy najszybciej rosnący składnik mieszanki uzyska wysokość 12 cm. Murawę kosi się do wysokości 6 cm. Trawnik ozdobny (z przewagą kostrzew) należy skosić po raz pierwszy, gdy rośliny uzyskają wysokość 8-10 cm (trawę skraca się do wysokości 5 cm). Pierwsze i drugie koszenie najlepiej wykonać lekką kosiarką. Trawniki użytkowe (rekreacyjne), dobrze zadarnione, w pierwszym roku po zasiewie i w dalszych latach użytkowania powinny być koszone do wysokości 3 cm, a podczas suszy nie niżej niż 3,5 cm. Trawniki rekreacyjne i dywanowe przycina się do wysokości 3,5-4 cm. Poleca się używanie kosiarek wyposażonych w kosz do zbierania skoszonej trawy. Pozostawienie ściętej masy na trawniku przyspiesza filcowanie darni i osłabia odrastanie młodych pędów. Jeśli w ciągu roku dwukrotnie wykonuje się wertykulację, wówczas można pozostawić na trawnikach do 50% drobno ściętej trawy. W okresie suszy, przy braku możliwości nawadniania, wskazane jest zmniejszenie częstotliwości koszenia. Wykonując spóźnione koszenie nadmiernie przerośniętej murawy, należy nieznacznie przykosić rośliny, a więc wyrównać poprzez ścięcie tylko wierzchołków liści. Dopiero kilka dni później, podczas powtórnego koszenia, redukuje się wysokość roślin zgodnie z przyjętymi zasadami. Jeżeli trawnik jest bardzo gęsty, nie wolno w żadnym wypadku pozostawić go bez skoszenia na okres zimy, ze względu na ryzyko porażenia traw pleśnią śniegową. Po ostatnim skoszeniu, przed nadejściem zimy, trzeba bezwzględnie usunąć skoszoną trawę wraz z opadłymi z drzew liśćmi. Ważna jest okresowa zmiana kierunku koszenia trawnika. Jeśli poprzednie koszenie było ukierunkowane z północy na południe, następne powinno być przeprowadzone  ze wschodu na zachód. Miejsca na trawniku, których nie można skosić za pomocą kosiarki, np. otoczenie ogrodzenia i pni drzew oraz wzdłuż ścian, należy przyciąć nożycami ręcznymi lub akumulatorowymi albo podkaszarką żyłkową tzw. trymerem. W celu utrzymania estetycznego wyglądu trawnika trzeba też regularnie odcinać jego krawędzie i przycinać wyrastającą poza krawężnik trawę. Koszenie trawników wykonuje się najlepiej "po rosie", przed południem lub po południu. Niezbędny sprzęt do koszenia, znajdą Państwo w naszym sklepie internetowym trawy24 w zakładce Stiga.


4.    Wałowanie


Celem tego zabiegu jest dociśnięcie darni do podłoża oraz zwiększenie podsiąku wody. Wałować należy wtedy, gdy gleba nie jest zbyt mokra ani zbyt sucha. Na glebach zlewnych można zwałować trawnik tylko jeden raz i to bardzo ostrożnie, aby nie zmniejszyć plastyczności i przepuszczalności podłoża. Natomiast na glebach piaszczystych zabieg ten można w ciągu sezonu przeprowadzić wielokrotnie, bez ryzyka pogorszenia właściwości fizycznych gleby. Na trawnikach sportowych, głównie piłkarskich, na których darń jest często podrywana przez graczy, powtarzanie wałowania dociskającego trawę jest niezbędne. Po wykonanym prawidłowo wałowaniu, trawnik powinien osiąść o 1-1,5 cm. Masa wału powinna być dostosowana do plastyczności podłoża i nie powinna przekraczać 100 kg/m szerokości walca. Na trawnikach intensywnie użytkowanych, gdzie konieczne jest wielokrotne wałowanie, wskazane jest stosowanie wału kołkowego zamiast wału gładkiego. Zmniejsza on zdecydowanie nacisk na podłoże i znakomicie dociska do niego darń. Wałować należy "na krzyż" pamiętając, by nie zatrzymywać wału zbyt długo w jednym miejscu.
Wałowanie może nadać trawnikowi atrakcyjny wygląd. Przez przygniatanie liści traw, w różnych kierunkach, można tworzyć pasy lub szachownice.


5.    Aeracja - napowietrzanie
Zabieg napowietrzania polega na wykonaniu otworów lub szczelin w darni, przez które do gleby może przedostawać się woda i powietrze. Na dużej powierzchni trawnika nie jest łatwo wykonać aerację ręcznie, a dodatkowo trudno zdecydować w niektórych przypadkach, czy zabieg ten jest niezbędny. Z pewnością dotyczy to trawników intensywnie użytkowanych (deptanych). Rozróżnia się dwa rodzaje napowietrzania poprzez nakłuwanie - głębokie (przynajmniej na głębokość 8 cm) oraz płytkie (minimum 2,5 cm) nazywane też powierzchniowym.
Nakłuwanie głębokie polega na wbijaniu w darń litych lub rurkowatych ostrzy (wideł). Jeśli zabieg ten jest konieczny, to wykonuje się jesienią i nie częściej niż raz na 3-4 lata.
Nakłuwanie płytkie przerywa warstwę nagromadzonej materii organicznej (obumarłe liście traw, szczątki organiczne) na powierzchni trawnika. Napowietrzanie najlepiej wykonać latem (po skoszeniu murawy), na podstawie obserwacji szybkości wsiąkania wody. Jeśli podczas podlewania woda bardzo trudno wsiąka w glebę, wskazuje to na obecność warstwy filcowej, tzw. "maty". Najlepiej posługiwać się ręcznymi, pchanymi lub mechanicznymi aeratorami. Pełen efekt uzyska się, jeśli gleba będzie lekko wilgotna.


6.    Wertykulacja
Zabieg ten ma na celu przeciwdziałanie filcowaniu darni, a jednocześnie umożliwia usunięcie płatów obumarłego mchu. Dzięki wertykulacji uzyskuje się przewietrzenie warstwy korzeniowej i strefy krzewienia się traw. Grubą warstwę filcu usuwa się najczęściej późnym latem (na początku września). Wtedy drapanie pobudza także rozwój pędów bocznych i rozłogów traw. Można zastosować ręczne drapacze lub wertykulatory mechaniczne, posiadające liczne noże, o długości 3-7 cm, osadzone na obracających się bębnach.
Przed wykonaniem cięcia darni, dolną warstwę podłoża trzeba doprowadzić do odpowiedniej plastyczności (wilgotności). Wertykulację wykonuje się zawsze na suchym i nisko przykoszonym trawniku. Po zakończeniu nacinania darni należy usunąć resztki wydrapanej, obumarłej warstwy filcu. Dobrze wykonane cięcie darni zawsze przedłuża życie trawnika.
Na trawnikach intensywnie użytkowanych, po wykonanej wertykulacji, warto zastosować piaskowanie. W ten sposób zdecydowanie poprawia się strukturę warstwy nośnej, zwiększa się przepuszczalność i elastyczność trawnika. Poleca się stosowanie piasku o jednolitej granulacji 0,75-1 mm. W naszej hurtowni istnieje możliwość wypożyczenia lub zakupu wertykulatorów profesjonalnych i dedykowanych dla amatorów.

7.    Zwalczanie chwastów

Trawnik nowo założony, częściowo zachwaszczony różnymi gatunkami pospolitych roślin jest raczej zjawiskiem normalnym. Dopiero przez systematyczne koszenie murawy większość gatunków chwastów jest eliminowana, gdyż nie wytrzymują one częstej i niskiej defoliacji. Istnieje jednak niewielka grupa chwastów, którym płożący lub rozetkowy pokrój umożliwia uniknięcie noży kosiarki. Takie chwasty stanowią stałe zagrożenie dla trawnika. Ich nasiona roznoszone są głównie przez ptaki, zwierzęta domowe i wiatr. Jeśli natrafią na sprzyjające warunki do rozwoju na trawnikach, wtedy kiełkują i rozwijają się.
Zakładając trawnik warto wybrać spośród wielu ofert rynkowych takie mieszanki, które gwarantują nasiona dobrej jakości, tzn. są sprawdzone pod względem czystości, zdolności kiełkowania i zdrowotności. Niedokładnie wyczyszczona partia nasion, nawet jednego składnika mieszanki, może stać się przyczyną bardzo silnego zachwaszczenia trawnika. W dalszym okresie użytkowania odporność trawnika na chwasty można zwiększyć, stosując odpowiednie zabiegi pielęgnacyjne:
•    koszenie - zachować odpowiednią wysokość i częstotliwość, zgodnie z zaleceniami; cenne jest przyjęcie zasady aby ścinać mało, lecz częściej,
•    nawadnianie - zaniechanie podlewania w czasie przedłużającej się suszy daje niewielkie oszczędności na koszeniu, natomiast dużo traci się na mozolnym i kosztownym odchwaszczaniu trawnika w późniejszym okresie użytkowania; po deszczu nasiona chwastów bardzo szybko skiełkują w osłabionej suszą murawie,
•    wertykulacja - pomoże przede wszystkim w zwalczaniu chwastów płożących, a także polepszy żywotność traw poprzez rozerwanie filcowatej maty,
•    nawożenie - właściwe dawki nawozów i terminy ich stosowania zagęszczają murawę i w ten sposób ograniczają wolną powierzchnię do skiełkowania nasion chwastów,
zwalczanie chwastów - porażone trawy są osłabione, a przy silnej inwazji chorób powstają puste place po obumarłych roślinach, które łatwo są zasiedlane przez chwasty i mchy; takie miejsca trzeba szybko podsiać lub nałożyć na nie gotową darń.
W przypadku wystąpienia pojedynczych chwastów wieloletnich, wycina się je głęboko (do 25 cm) za pomocą wąskich łopatek lub nożem. Miejsca po usuniętych chwastach trzeba starannie ugnieść. Jeśli trawnik opanują chwasty, należy zastosować opryskiwanie herbicydami selektywnymi np. mniszkiem, starane, chwastoxem trio. Odchwaszczanie chemiczne należy wykonywać w ciągu ciepłego i bezwietrznego dnia. Zabieg stosuje się najczęściej w okresie od maja do końca czerwca, 1-3 dni po koszeniu. Nie zaleca się chemicznego odchwaszczania podczas suszy. Po jednokrotnym zastosowaniu herbicydu większość chwastów ginie, natomiast jeśli konieczne okaże się powtórne odchwaszczanie, to przystąpić do niego należy nie wcześniej niż po upływie 6 tygodni. Najskuteczniejszym sposobem stosowania środków chwastobójczych jest opryskiwanie murawy roztworem środków przy pomocy opryskiwacza.
Sprawcami większości chorób trawników są grzyby. Odporność odmian traw na choroby może być właściwością genetyczną, silnie zróżnicowaną w obrębie danego gatunku. Pierwsze objawy porażenia roślin przez choroby obserwuje się już w okresie kiełkowania i wschodów. Nasiona traw mogą być zakażone przez Microdochium nivale lub przez patogeny w glebie, np. Helminthosporium sp., które powodują osłabienie kiełków lub ich zamieranie. Infekcjom grzybowym ulegają przede wszystkim nasiona, które podczas czyszczenia zostały pozbawione plewek lub uszkodzone. Przyczyną porażenia może być również nierównomierny i zbyt głęboki zasiew. Szczególnie psują wygląd trawników choroby kompleksowo określane jako Corticium. Łącznie ze Sclerotinia homeocarpa mogą porażać trawniki przez cały okres wegetacji, od marca do października. Warunkami sprzyjającymi rozwojowi tych chorób są głównie: podwyższona wilgotność powietrza, zbyt ubogie nawożenie azotowe, powolny wzrost roślin. W sprzedaży jest dostępnych wiele środków chemicznych do zwalczania chorób. Należy jednak podkreślić, iż w przypadku niektórych jednostek chorobowych (np. Fusarium ssp., Marasmius oreades) chemiczna ochrona jest trudna i może być nieefektywna.
Duże zniszczenia powodują też szkodniki, larwy owadów żerujące w glebie i uszkadzające system korzeniowy oraz owady niszczące masę nadziemną. Największe przerzedzenie trawników powodują larwy chrabąszcza majowego i larwy sprężykowatych (drutowce), jeśli pojawią się masowo. Można temu przeciwdziałać w okresie składania jaj w darni przez owady, stosując wertykulację. W celu odstraszenia pędraków można zastosować Bonat Stop Pedraki lub użyć Dursban 48EC - środek chemiczny do zwalczania larw.